ANDROCENTRIZAM
Androcentričnu teoriju je formulisao 1903. američki sociolog Lester Vard kao pogled po kome je muškarac primaran a žena sekundarna, i po kome su žene, iako neophodne u reproduktivnom procesu, samo sredstva produžetka ljudske rase, ali na svaki drugi način nevažne u odnosu na muškarce. Androcentrizam je muškocentrični pogled na svet kojim se obezvređuje iskustvo žena i njihov društveni položaj. On se zasniva na obrascu "muško je normativni model" kojim se marginalizuju žene kao odstupanje, periferija i izuzetak od pravila. Sinonimni termini obuhvataju "maskulinizam", "falocentrizam" i "muški šovinizam". Američka feministička teoretičarka Šarlot Perkins Gilman je koristila taj termin u svom delu Man Made World: Our Androcentric Culture. Ona je u tom i kasnijim svojim radovima analizirala androcentričnu prirodu patrijarhalnog društva i njegove institucije, smatrajući da je ženska podređenost osnova njene ekonomske zavisnosti od braka.
BIOLOŠKI DETERMINIZAM
Biološki determinizam je teorija koja objašnjava ljudsko ponašanje uzročno ga povezujući sa biološki zadatim polnim i individualnim karakteristikama. Posebno je usmeren na objašnjenje društvenog ponašanja žene i muškaraca na osnovu psiholoških razlika proizašlih iz bioloških polnih razlika. Feminističke teoretičarke odbacuju biološki determinizam. Najbrojnije su među njima one koje u reproduktivnim sposobnostima žene vide glavnu razliku između muškaraca i žena, kritikujući pritom način na koji je reprodukcija u patrijarhatu tretirana kao razlog za diskriminaciju i ugnjetavanje žena. One smatraju da su rodne razlike društveno konstruisane kroz kulturne i društveno nametnute običaje i zahteve ponašanja, i da takve razlike imaju posledice koje su političkog karaktera jer su diskriminatorne.
DEKLARACIJA NEŽNOSTI
Doneta je 1948. godine i predstavlja osnovni feministički dokument XIX veka na prvoj ženskoj Konvenciji koja je održana u mestu Seneka Fols, država Njujork. Deklaracija se zasniva na teoriji prirodnog prava. Ona predstavlja feminističku paralelu Deklaraciji nezavisnosti, i sadrži za svoje doba, radikalne zahteve da žene dobiju pravo glasa, pravo da rade u državnim organima i pravo na sticanje odgovarajućeg obrazovanja.
DRUGI TALAS
Termin se odnosi na grupe za žensko oslobođenje u Americi, Britaniji i Nemačkoj u kasnim 60-im godinama. Prvim talasom se smatra feminizam koji je završen tokom 20-ih godina našeg veka. Feministkinje drugog talasa dovele su u pitanje tradicionalno shvatanje političkog lansirajući slogan "lično je političko", težeći da analiziraju vidljive i nevidljive odnose i neravnoteže društvene moći. Drugi talas sadrži radikalno shvaćen proširen pojam jednakosti koji se zasniva na detaljnoj analizi ugnjetavanja baziranog na podeli rodnih uloga. Za feministkinje drugog talasa društvena nejednakost polova nije jednostavno rezultat društvenih ograničenja, već proizilazi iz kontrolišuće androcentrične mreže koja nije uvek vidljiva i jasno prepoznatljiva u svojim mehanizmima delovanja (" nevidljivi patrijarhat"), ali je jasna u rezultatima npr. vidljivog seksizma i mizoginije. Najznačajnije predstavnice su Kejt Milet, Šulamit Fajrston, Andrea Dvorkin, Šila Roubotam...
DUPLI STANDARDI
Pojam koji služi da se analizira činjenica različitog vrednovanja ponašanja pojedinih osoba, koje se meri različitim standardima namenjenim ženama i muškarcima. Feminističke teoretičarke analiziraju kako su različiti standardi ugrađeni u sve aspekte društvenog života, u pravu, privredi, obrazovanju, medijima i porodici. Dupli standardi su naročito izraženi kada je u pitanju prostitucija i silovanje, kao i svi drugi oblici rodno zasnovanog nasilja. Jedan od ciljeva feminističke teorije je poništenje duplih standarda njihovim stalnim razotkrivanjem, kao i raskrinkavanjem stereotipnih rodnih uloga kao "prirodnih".
FEMINIZAM
Ulazi u upotrebu u francuskom jeziku počev od 1837. godine da označi učenje koje se zalaže za širenje prava i uloge žene u društvu. Feminizam je teorija i praksa koja, polazeći od načela jednakovrednosti žena i muškaraca, nastoji na društvenim promenama, sa ciljem prestanka društvene, političke i ekonomske diskriminacije žena. Feminizam je društveni pokret, teorija i lično opredeljenje i polazi od činjenice da žene u društvu imaju nepovoljan položaj koji može da se promeni sistemskim aktivnostima činjenja ženskih problema specifičnim i vidljivim, priznatim i adekvatno vrednovanim, tako što će se identifikovati nasilje nad ženama i ukazati na diskriminaciju žena, kao i kroz borbu za ostvarivanje jednakih mogućnosti za žene i muškarce na svakom mestu.
Unutar savremenog feminizma postoji mnoštvo različitih shvatanja, teorijskih pravaca i praksi, tako da je danas mnogo smislenije govoriti o FEMINIZMIMA , a ne o feminizmu u jednini.
JAVNO/ PRIVATNO
Shvatanje da u životu pojedinca treba da postoji odvajanje aktivnosti na tržištu rada (javni život) od aktivnosti iz kućnog ambijenta (privatni život). Socijalističke feministkinje ukazuju da je podela na privatno i javno zapravo nametnuta i da je kroz društvenu praksu XIX veka postalo uobičajena forma eksploatacije žena i ženskog rada. Podela na javno i privatno isključuje žene iz domena javnog i ograničava je na domen privatnog, domaćeg. Takođe se ukazuje na mit o ženskoj navodnoj nemoći koji proizilazi upravo iz te podele na javnu i privatnu sferu. Feminističke antropološkinje ukazuju da postoji direktna uzročnost između stepena subordinacije žena u datom društvu i stepena u kojem su javna i privatna sfera podeljene. Manje - više to se svuda tumači kao posledica bioloških razlika, to jest navodne ženske preferencije kućnog ambijenta. Ono što zaista razlikuje žene je činjenica da one pripadaju domenu reprodukcije, dok je sve ostalo stvar društvene konstrukcije. Ženska lična, društvena i istorijska iskustva oblikovana su društvenom praksom u kojoj dominiraju muškarci i njihovi interesi.
